نامه عاشقانه مسعود به روزگار

دوست کوه نشين تو  مسعود

در تاريکي شب سه شمع رو روشن کردم
اولي براي بودنت
دومي براي ديدنت
و سومي براي بوسيدنت
در آخر هر سه رو خاموش کردم براي در آغوش کشيدنت

 

 

اگه دستام خالي باشه وقتي باشم عاشق تو غير دل چيزي ندارم که بدونم لايق تو دلمو از مال دنيا به تو هديه داده بودم
 با تموم بي پناهي به تو تکيه داده بودم
هر بلايي سرم اومد همه زجري که کشيدم
 همه رو به جون خريدم
 ولي از تو نبريدم
 هر جا بودم با تو بودم
هر جا رفتم تو رو ديدم
 تو سبک شدن،تو رويا همه جا به تو رسيدم
 اگه احساسمو کشتي
اگه از ياد منو بردي
اگه رفتي بي تفاوت به غريبه دل سپردي
 بدون اينو که دل من شده جادوي طلسمت يکي هست اين ور دنيا که تو يادش مونده اسمت
 

 

 

پروردگارابرمن نظر کن،

اما نه به اندازه ي ارزش و لياقتم زيرا از آن بي بهره ام.

بلکه به اندازه ي عشقم،به اندازه ي اشتياقم،به اندازه ي نيازم.

نه نياز به آسايش،    نيازبه رسيدن.

توجهم کن وفراموشم مکن،نه به اندازه ي عشق ونيازم زيرا بسيار ناچيز است.

بلکه به اندازه ي کرامت ورحمتت.

ياريم کن،نه به اندازه ي استحقاقم بلکه به اندازه ي مهر و رافتت.

اي بخشاينده ي گناهان ،نبخشاي خطاي کوچکم را.

زيرا بخشايشت گستاخم مي کند وبه من جسارت انجام گناهان بزرگتررامي دهد.

عذابم ده ومجازاتم کن بسيار بيشتر از گناهم،اما بسيار کمتر ازخشمت.

زيرا هنگام خشم رها مي کني مرا تا نابودشوم،

وهنگام خرسندي با مهرباني مجازات مي کني مرا که تا فرصتي باقيست برگردم.

تنبيه تورا بخششت مي دانم وآن رابسيار دوست مي دارم.

صبر ده مرابيشتر ازدرد م ودرد ده مرا کمترازصبرم.

آنقدربر صبر من بيفزاي تاغلبه کندبر هر دردي.

 آنگونه که حتي دردشوارترين لحظات قلبم آرام وخشنودباشد.

خشنود باش از من ،باآن که مستحق خشمم

 

 

 

 

اي ازهمه کس با من اواره خودي تر    اي خوب تر از خوب منو از همه بهتر     من جز تو وعشق  تو کس وکار ندارم با هيچکس جز تو خداي دل خود کار ندارم   درياب مرا   درياب  مرا مرحمتي کن به منو  يکدفعه بيدار کن از خواب مرا                                                                                                                                                دستم تو بگير خسته ام بيرون بکش از اب مرا  تو باني اين دربه دري اين همه شوريده سري   از همه کس تازه تري   عشق تو بود يکنفري    اين همه ان داد مرا   درياب مرا درياب  مرا درياب مرا                                            فرياد بزن زير دل اواز بزن   خسته شدي باز بزن    خط بزن از رسم قفس   بر دل ازاد مرا    تو باني ازادي من باش

ازاد کن ازاد مرا   درياب مرا درياب درياب  درياب مرا                                                                                    من اتفاق نارسي هستم که زود افتادم    افتاده يا نيفتاده   من ساده پاي پاده هنوز نيفتاده ام  درياب مرا درياب مرا درياب مرا درياب مرا درياب مرا درياب مرا يکدفعه بيدار کن از خواب مرا  اي از همه کس بر  من اواره خودي تر